خانه ای ساختم در فراسوی بهار

                               با گل یاس سفید من تو را میخوانم

                                               تا به لطف قدمت این دل کوچک من

                                                                                   گل به دامن بشود

تو به خوان شب همه شب براي من مرغ سحر 

 که دل خسته ي من درامد از سينه به در

تو سبک بالي و من اسير بشکسته پرم  

 تو پر از شوري و من ز عالمي خسته ترم

 يار من هست در اين خانه به اين خانه خوشم

در كفش ساغر و پيمانه به پيمانه خوشم

گشته ويرانه اگر خانه دل از غم عشق

گنج من هست به ويرانه به ويرانه خوشم

عاقلان در پي نامند نه دلباختگان

 منم و يك دل ديوانه به ديوانه خوشم

همه گويند فسانه است غم عشق و جنون

عشق اگر هست چو افسانه به افسانه خوشم

تا به ميخانه بود يار مرا باده فروش

فاش گويم كه من مست به ميخانه خوشم

 گرچه چون شمع برافروخته ام از غم عشق

من پروانه صفت با دل پروانه خوشم

عاشقم ، عاشق آن دلبرك پرده نشين

 به نهان از غم او با غم مستانه خوشم

درد عشق ا ست مرا چارة درمانم نيست

در شب عمر سيه فرصت سامانم نيست

تا مرا هست  در اين كهنه خرابات جهان

غم صد قرن غم يك دم  هجرانم نيست

چون من زار كسي بيدل و ديوانه كه ديد

زنده اي مرده نمايم كه به تن جانم نيست

شرح هجران  من و حوصلة صبح وصال

چون به تحرير رسد  نقطة پايانم نيست

گر خدايم  بدهد شش جهت باغ بهشت

شوق آن  شوق نگه بر رخ جانانم نيست

 ترك معشوق نخواهيد از اين عاشق پير

كه دل از روز ازل در خط فرمانم نيست

تقدیم به نامزد عزیزم

  اوست پایدار 

شنیدستی گهی در داستانها                           حدیث عشق پاک باستانها

زعشق وامق و عذرا شنیدی؟                         ز مجنون و هم از لیلا شنیدی؟

نه مجنون بعد لیلا مرد آنی                             نه وامق بعد عذرا گشت فانی !

کجایند کاتبان نکته پرداز                                  که با مجنون ما گردند دمساز

چو دید او نرگسش پرپر فتاده                                 به بالین ابد سر بر نهاده!

به زاری اینچنین" اله کرم " گفت:                       برو آیم به زودی نازنین جفت

بدون تو دلیل ماندنم نیست                      به هر سو بنگرم جای تو خالیست

به عهد خود عمل بنمود راسخ                          . . .الیه راجعون را داد پاسخ

بنازم عشق پاک و بی ریا را                                      بنازم بندگان با صفا را

محرم ماه وصل و عشق و ایثار                            محرم ماه پیوستن به دلدار

محرم .محرم مرغان عشق است                    محرم ماه ره پویان عشق است

دو مرغ عشق ما پرواز کردند                           به رضوان کوچ سبز آغاز کردند

بحق حرمت ماه حرامت                              خداوندا بهشت شان کن کرامت

سعی کن حرص و طمع خانه خرابت نکند

غافل از واقعه روز حسابت نکند

ای که دم می زنی از عشق حسین بن علی

آنچنان باش که ارباب جوابت نکند

                                                                                آنجا را نمی دانم   

                                         اینجا رفته پاییز                      

                                                                                 آنجا را نمی دانم

                                         اینجا پر از رنجست

                                                                                 آنجا را نمی دانم

                                         اینجا دلی تنگ است

                                                                                آنجا را نمی دانم

ویرانه نه آنست که جمشید بنا کرد

 ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت

ویرانه دل ماست که با هر نگه تو

 صد بار بنا گـــــشت و دگر بار فرو ریخت

                                      پر از خار  پر از برگ

                                                        پر از عطر لطیف

                                                              یادمان باشد اگر گل چیدیم

                                                                          عطر و برگ و گل و خار

                                                                                   همه همسایه دیوار به دیوار همند

             بر خاک بخواب نازنین تختی نیست

                                         آواره شدن حکایت سختی نیست                            از اشکهای پاک خود فهمیدم

                                      لبخند همیشه راز خوشبختی نیست

باشد اگر شاخه گلي را چيديم
وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نكنيم

پر پروانه شكستن هنر انسان نيست
گر شكستيم ز غفلت ، من و مايي نكنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق
جز براي دل محبوب دعايي نكنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بي سروپايي نكنيم

زندگی

 دلا داری سر بارندگی را

هوای می خوش بخشندگی را

دلا خود را بدریا می سپاری

عجب جدی گرفتی زندگی را

هر صبح طلوع دیگرست بر انتظار فرداهای من

                                                      قاصدک خوش خبرم روزهاست که نامده

  و من در پشت پنجره تنهایی تورا می خوانم و خاطراتت را

                                                                    خواهم ماند در انتظار تو...  

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برایت نمی دانم...

                                                       گریان نمی مانم ، خندانم برای ورودت

                                             ای عشق   

       *ما و مجنون درس عشق از یک ادیب اموختیم*

                                  *او به ظاهر گشت عاشق ما به معنی سوختیم*

نگو بار گران بودیم رفتیم                                 نگو نا مهربان بودیمو رفتیم

                             آخه اینها دلیل محکمی نیست

                         بگو با دیگران بودیمو رفتیم

                       دوستی با هرکه کردم سنبل نیرنگ بود

                                   ظاهرش اهل خلوص و باطنش صد رنگ بود

روزگاریست همه عرض بدن می خواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند
دیو هستند ولی مثل پری می پوشند
گرگ هایی که لباس پدری می پوشند
آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند
عشق ها را همه با دور کمر می سنجند
خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد
عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

شاید آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت:هرگلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجبارست

با هر بجز توست مرا ساز مده

من در تو گریزان شده ام از فتنه خویش

من آن توام ،مرا به من باز مده

آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پسند است

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

که پرسیدن فروختی؟

گفت: نخریدند و تمام شد....

اندر قفس عشق هزارت بودم

ای کاش یه هر سو که نظر می کردی

من مردمک چشم خمارت بودم

زندگی رفتن و راهی شدن است 

زندگی جنبش راهی شدن است

از سرآغاز وجود تا جایی که خدا می داند