زندگی

 دلا داری سر بارندگی را

هوای می خوش بخشندگی را

دلا خود را بدریا می سپاری

عجب جدی گرفتی زندگی را

هر صبح طلوع دیگرست بر انتظار فرداهای من

                                                      قاصدک خوش خبرم روزهاست که نامده

  و من در پشت پنجره تنهایی تورا می خوانم و خاطراتت را

                                                                    خواهم ماند در انتظار تو...  

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برایت نمی دانم...

                                                       گریان نمی مانم ، خندانم برای ورودت

                                             ای عشق   

       *ما و مجنون درس عشق از یک ادیب اموختیم*

                                  *او به ظاهر گشت عاشق ما به معنی سوختیم*

نگو بار گران بودیم رفتیم                                 نگو نا مهربان بودیمو رفتیم

                             آخه اینها دلیل محکمی نیست

                         بگو با دیگران بودیمو رفتیم

                       دوستی با هرکه کردم سنبل نیرنگ بود

                                   ظاهرش اهل خلوص و باطنش صد رنگ بود

روزگاریست همه عرض بدن می خواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند
دیو هستند ولی مثل پری می پوشند
گرگ هایی که لباس پدری می پوشند
آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند
عشق ها را همه با دور کمر می سنجند
خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد
عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

شاید آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت:هرگلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجبارست